ArtyściFilozofiaHistoria

Kim był starożytny Pitagoras?

W Apollodoros chronograf Umieszcza Akme od Pitagorasa w 540 p.n.e. Kilka źródeł informuje nas o dużej liczbie kursów wykonywanych przez Pitagorasa w niemal całym znanym świecie. W ten sposób filozof miał okazję zetknąć się z mądrością Fenicjan, Chaldejczyków, Hindusów, Żydów, Traków, Druidów. Dzięki temu zaczęto uważać Pitagorasa za główną skarbnicę mądrości ludzkości.

Wiemy na pewno, że Pitagoras prowadził swoją szkołę na Samos. Z miasta został zmuszony do ucieczki w wyniku tyranii Polikratesa i zagrożenia perskiego. Osiedlił się (w 521 p.n.e.) w Krotonie.

Pitagoras jako postać mityczna

Według niektórych źródeł Pitagoras nic nie napisał, ale jego wizerunek natychmiast kojarzył się z wizerunkiem półboga i owinięty był w mityczną aurę. Mówiono bowiem, że był synem boga Apolla lub Hermesa i w poprzednich wcieleniach był zdolny do proroctw i cudów. Opowiadano także, że miał złote udo i jako jedyny słyszał harmonię sfer niebieskich.

Rozpoznając zasadę w liczbie, Pitagorejczycy jako pierwsi zauważyli, że we wszystkich rzeczach istnieje matematyczna, to znaczy liczbowa regularność.

Ciekawe fakty o szkole Pitagorasa

Filozofia pitagorejska miała znaczne powodzenie w innych ówczesnych szkołach. Epoka, w której rzeczywistość była przesiąknięta mitologią, o postaci Pitagorasa padły liczne legendy opowiadane przez uczniów lub późniejszych myślicieli. Bardzo trudno jest odróżnić doktryny Pitagorasa od słów jego uczniów ze względu na sposób życia wspólnoty. Bardziej bowiem niż o szkole słuszne byłoby mówić o wspólnocie pitagorejskiej.

Społeczność pitagorejska w Crotone jest nam przedstawiana jako stowarzyszenie religijne, polityczne i naukowe. Do tej wspólnoty można było wejść dopiero po ciężkim nowicjacie, w którym przewidziano długą ciszę (mówimy o latach). Tylko część tych nowicjuszy została później dopuszczona do ograniczonego bractwa i do tajemnych doktryn Mistrza.

Obowiązywały surowe zasady. Hippasus został nawet skazany na śmierć za ujawnienie matematycznego sekretu. Późne źródła ukazują nam prawdziwy „katechizm pitagorejski”, który dotyczył właściwie wszystkich dziedzin życia uczniów. Konieczne było trzymanie się ścisłej diety, która nie obejmowała spożywania mięsa ani fasoli. Ponadto nie można było łamać chleba ani zbierać przedmiotów, które spadły na ziemię, a wreszcie trzeba było wieczorem i rano robić rachunek sumienia. Obok tych i innych „dziwacznych” recept była też lista pytań przydatnych w inicjacji uczniów.

Szkoła pitagorejska różni się od dotychczasowych nurtów myśli o poszukiwaniu Arche (pochodzenia, zasady wszystkiego, co istnieje). W rzeczywistości ta ostatnia nie jest zasadą fizyczną (jak ogień, powietrze, woda itp.), ale matematyczną. Nazwisko Pitagorasa jest nierozerwalnie związane z historią matematyki i geometrii (znane wszystkim jest twierdzenie Pitagorasa ).

Zobacz też:

Comments are closed.

Więcej w: Artyści